Ja dat is eerlijk. En herkenbaar natuurlijk. Ik denk dat de oplossing erin ligt, steeds weer iets nieuws te zoeken wat opnieuw uitdaagt. Ik kan me voorstellen dat een backpackend leven op een gegeven moment ook een soort routine wordt. Steeds resetten is denk ik idd de oplossing. Ikzelf ben in resetten gedwongen omdat mijn ega -liefde van mijn leven- opeens onverwachts is overleden. Ik leef even in een schemerzone (die ook al langzaam routine lijkt te worden soms, met een veelheid aan afspraken om alles af te wikkelen). Binnen no time zal ik mijn werk weer moeten oppakken, de maatschappij duwt me in die richting, met hun -voorspelbare- opmerkingen die ik hier maar niet zal herhalen. Ik ben aan het herijken, hoe ik het anders kan inrichten, de financiën aan het uitzoeken en afwegen. Ondertussen mis ik zo vreselijk de spirituele rijkdom die we samen hadden. Die was van ons samen maar moet ik nu alleen zien terug te vinden. En ja, hij is er nog, we communiceren, een beetje, maar ook hierin moet ik een weg zoeken hoe dat het beste werkt. Want ik denk dat het verfijnd kan worden. Ondertussen wacht de ratrace, tenzij ik een andere oplossing vind
Ook voor rouw biedt de ratrace helaas weinig ruimte en zit iedereen er al snel op te wachten totdat het klaar is. Toen mijn vader en schoonmoeder binnen 3 week tijd van elkaar overleden stond ons leven op zijn kop. En toch moest er al snel weer gewerkt worden en ook stond onze verbouwing niet stil. Ik denk dat ik die stress nog een beetje met me meedraag. Ik mis soms ook echt die uitdaging en soms is die uitdaging te vermoeiend om door te gaan. Het is wat je zegt, herijken, elke keer opnieuw. Het op je eigen manier doen. Sterkte met datgene waar je middenin zit en pas goed op jezelf!
Dank je wel voor deze prachtige uiteenzetting die een aantal zaken uitkristalliseert. Vooral die tegenstelling tussen vrijheid - zekerheid, vooruitkomen - vertragen. Ik schreef al eerder tussen de spagaat van die laatste en ben er blijkbaar nog niet klaar mee. Ik probeer nu om te focussen op de kleine dingen die ik nu al kan doen om het anders aan te pakken, met een ander gevoel de dag af te sluiten. Dat is meer tijd pakken voor niks doen, minder druk op mezelf uitoefenen en leren vertrouwen op het proces. Want als ik teveel focus op de plek die ik toch niet kan veranderen, voel ik me vastzitten en dat werkt heel demotiverend.
Heftig hè, dat stomme ‘echte leven’ dat je altijd blijft achtervolgen.
Ik herken het ook hoor… rust willen en die niet vinden. Ook niet in de tropen, waar je huis net zo goed schoon moet en ik een grotere tuin en meer werkuren per week heb dan in Nederland 🙈
Ergens had ik het idee dat de plek het verschil zou maken, maar dat is helaas niet het geval. En wat je zegt, sommige dingen blijven terugkomen en zijn soms nog belangrijker dan ‘thuis’. Als we hier niet direct de afwas doen hebben we zo een wasbak vol mieren en dat heb ik in Nederland nog nooit meegemaakt! Maar als de plek dus niet het verschil maakt, dan zit het in wat ik zelf doe en dat is ook wel fijn, want dat kan ik dus overal aanpassen en veranderen. Al moet ik dan soms eerst weer even stil gezet worden.
Ik heb zes jaar met man en hond in onze bus gewoond. Het rondtrekken was geweldig, maar ook intens. Het lukte mij niet om daarnaast te ondernemen. Ik probeerde het wel, maar het leverde me voornamelijk spanning en frustratie op. Het reizen zelf vroeg al genoeg van me. In die jaren had ik bij vlagen ook echt de behoefte aan een plek om na het reizen te kunnen landen. Ik zag voor me, zoals jij laatst ook schreef, een half jaar reizen, een half jaar op een vaste plek. Ik zag mezelf nooit meer in een huis wonen en toch woon ik sinds begin dit jaar in een huis op een plek waar heel veel van waar ik tijdens het reizen echt blij van werd samenkomt. Natuur, rust, helder stromend water, privacy, bloemen, een hoog magisch gehalte. Nooit gedacht dat ik in Duitsland zou gaan wonen en ik ben zo blij met mijn keuze. Langzaam land ik, verwerk ik de intensiteit van de afgelopen jaren en besef ik dat ik hier nooit had kunnen komen als ik niet al die jaren had rondgezworven. Zolang je het nog niet echt voelt, is het er niet, het weten wat je wilt, wat voor jou/jullie klopt. Het willen ondernemen leerde me voelen waar ik stond, heeft me lang een richting gegeven, was ook een mooie graadmeter.
Lang verhaal. Wat ik je ermee wil zeggen is dat het steeds weer herijken zo ontzettend waardevol is. Je voelt waar het schuurt en stelt weer bij. Nieuwe paden vragen aandacht en tijd en jouw lichaam, energie stuurt je steeds weer terug naar die nieuwe paden als je weer eens op de snelweg bent beland. Wees lief voor jezelf. Je bent iets geweldigs aan het doen en je hoeft het nog niet te weten of te kunnen. Steeds je oor even te luisteren leggen is voldoende.
Dank je wel voor je uitgebreide antwoord. Het voelt soms alsof ik de enige ben die moeite heeft met de combinatie. Op internet wordt je doodgegooid met hoe leuk het allemaal is. En dat is het ook, maar ook vermoeiend. Tijdens onze wereldreis hadden we alleen het reizen en als we dan af en toe even geen zin meer hadden, kozen we even voor een appartement, speelden we even huis. Dat zorgde er wel voor dat het leuk bleef.
Fijn dat je nu wel een plek hebt gevonden waar ruimte is om alles te laten landen en te ondernemen. Ook daarin kom je jezelf natuurlijk voortdurend tegen, maar zonder de stress van een volgende plek kun je je daar op focussen. Ik ben eigenlijk meestal degene die steeds door wil en nu merk ik dat ik dat niet per se meer wil. We gaan uitzoeken en meemaken hoe dat verder gaat verlopen. Tot die tijd ga ik wat liever voor mezelf zijn en wat minder hard lopen.
Ik vind dit echt super herkenbaar 🫶 Ik vertrok op wereldreis om aan de rat race te ontsnappen om dan eigenlijk juist hetzelfde te doen al reizend. Die volledige 'reset' vinden blijkt bijzonder moeilijk te vinden eens je erin hebt gezeten. Dat je geen zin hebt in veel wandelingen in die Aziatische hitte snap ik ook volledig. Ik kon er ook niet goed mee om. Op dat vlak ben ik blij dat Chili een van de droogste plekken is waar ik al ben geweest.
Bizar toch dat het zo lastig is om te ontsnappen uit het stramien waar je uit wil? Misschien is het ook een gebrek aan een nieuw stramien, iets wat je zelf moet uitvogelen en wat niemand hetzelfde doet. Ik ben echt zo nieuwsgierig naar Chili, alleen die bergen al 🤩
Ja dat is eerlijk. En herkenbaar natuurlijk. Ik denk dat de oplossing erin ligt, steeds weer iets nieuws te zoeken wat opnieuw uitdaagt. Ik kan me voorstellen dat een backpackend leven op een gegeven moment ook een soort routine wordt. Steeds resetten is denk ik idd de oplossing. Ikzelf ben in resetten gedwongen omdat mijn ega -liefde van mijn leven- opeens onverwachts is overleden. Ik leef even in een schemerzone (die ook al langzaam routine lijkt te worden soms, met een veelheid aan afspraken om alles af te wikkelen). Binnen no time zal ik mijn werk weer moeten oppakken, de maatschappij duwt me in die richting, met hun -voorspelbare- opmerkingen die ik hier maar niet zal herhalen. Ik ben aan het herijken, hoe ik het anders kan inrichten, de financiën aan het uitzoeken en afwegen. Ondertussen mis ik zo vreselijk de spirituele rijkdom die we samen hadden. Die was van ons samen maar moet ik nu alleen zien terug te vinden. En ja, hij is er nog, we communiceren, een beetje, maar ook hierin moet ik een weg zoeken hoe dat het beste werkt. Want ik denk dat het verfijnd kan worden. Ondertussen wacht de ratrace, tenzij ik een andere oplossing vind
Ook voor rouw biedt de ratrace helaas weinig ruimte en zit iedereen er al snel op te wachten totdat het klaar is. Toen mijn vader en schoonmoeder binnen 3 week tijd van elkaar overleden stond ons leven op zijn kop. En toch moest er al snel weer gewerkt worden en ook stond onze verbouwing niet stil. Ik denk dat ik die stress nog een beetje met me meedraag. Ik mis soms ook echt die uitdaging en soms is die uitdaging te vermoeiend om door te gaan. Het is wat je zegt, herijken, elke keer opnieuw. Het op je eigen manier doen. Sterkte met datgene waar je middenin zit en pas goed op jezelf!
Wat je beschrijft gaat eigenlijk niet over reizen.
Het gaat over wat er meereist.
⸻
Je wilde uit de ratrace stappen.
Maar de ratrace zat niet alleen in Nederland.
Die zat in hoe werk, zekerheid en waarde zich tot jou verhouden.
En dus ging hij gewoon mee.
In je laptop.
In je deadlines.
In de neiging om door te gaan, ook als je ergens anders bent.
De plek veranderde.
De relatie bleef.
⸻
En daar zit iets belangrijks.
Want wat vaak “de ratrace” wordt genoemd,
lijkt iets externs.
Een systeem waar je uitstapt
door van plek te veranderen.
Maar wat jij laat zien is subtieler.
Het is ook een manier van afstemmen.
Op zekerheid.
Op productiviteit.
Op controle.
En die verdwijnt niet vanzelf
als je verplaatst.
⸻
Hetzelfde zie je in dat zoeken naar een thuis.
Je beweegt van plek naar plek,
maar ondertussen bouw je overal iets op.
Niet groots.
Maar klein.
Een supermarkt.
Een wandeling.
Een gezicht dat je herkent.
Relaties.
En die maken dat iets voelt als thuis.
Niet de plek zelf,
maar hoe jij erin verschijnt
en wat er tussen jou en die plek ontstaat.
⸻
Wat wringt, is misschien niet dat je “te veel wil”.
Maar dat je probeert meerdere dingen tegelijk
in één vorm te vangen:
Vrijheid.
Zekerheid.
Vertragen.
Vooruitkomen.
En die trekken soms in verschillende richtingen.
⸻
Dus misschien verschuift de vraag een beetje.
Niet:
waar moeten we zijn om dit leven te hebben?
Maar:
welke relatie willen we hebben met werk, tijd en plek —
en wat vraagt dat concreet van hoe we onze dagen inrichten?
Want dat laatste is waar het gebeurt.
Niet in de grote keuze om te vertrekken,
maar in de kleine keuzes die daarna volgen.
⸻
En misschien nog een laag daaronder:
Als rust niet vanzelf ontstaat door ergens anders te zijn,
maar door hoe je aanwezig bent —
wat zou je dan morgen anders doen,
op precies dezelfde plek?
Dank je wel voor deze prachtige uiteenzetting die een aantal zaken uitkristalliseert. Vooral die tegenstelling tussen vrijheid - zekerheid, vooruitkomen - vertragen. Ik schreef al eerder tussen de spagaat van die laatste en ben er blijkbaar nog niet klaar mee. Ik probeer nu om te focussen op de kleine dingen die ik nu al kan doen om het anders aan te pakken, met een ander gevoel de dag af te sluiten. Dat is meer tijd pakken voor niks doen, minder druk op mezelf uitoefenen en leren vertrouwen op het proces. Want als ik teveel focus op de plek die ik toch niet kan veranderen, voel ik me vastzitten en dat werkt heel demotiverend.
Heftig hè, dat stomme ‘echte leven’ dat je altijd blijft achtervolgen.
Ik herken het ook hoor… rust willen en die niet vinden. Ook niet in de tropen, waar je huis net zo goed schoon moet en ik een grotere tuin en meer werkuren per week heb dan in Nederland 🙈
Ergens had ik het idee dat de plek het verschil zou maken, maar dat is helaas niet het geval. En wat je zegt, sommige dingen blijven terugkomen en zijn soms nog belangrijker dan ‘thuis’. Als we hier niet direct de afwas doen hebben we zo een wasbak vol mieren en dat heb ik in Nederland nog nooit meegemaakt! Maar als de plek dus niet het verschil maakt, dan zit het in wat ik zelf doe en dat is ook wel fijn, want dat kan ik dus overal aanpassen en veranderen. Al moet ik dan soms eerst weer even stil gezet worden.
Het is een voortdurend proces van scherp zijn op jezelf…
Succes, en zoals je in je note concludeerde: niet dwingen maar meebewegen, dat werkt op de lange duur het fijnst
Ik heb zes jaar met man en hond in onze bus gewoond. Het rondtrekken was geweldig, maar ook intens. Het lukte mij niet om daarnaast te ondernemen. Ik probeerde het wel, maar het leverde me voornamelijk spanning en frustratie op. Het reizen zelf vroeg al genoeg van me. In die jaren had ik bij vlagen ook echt de behoefte aan een plek om na het reizen te kunnen landen. Ik zag voor me, zoals jij laatst ook schreef, een half jaar reizen, een half jaar op een vaste plek. Ik zag mezelf nooit meer in een huis wonen en toch woon ik sinds begin dit jaar in een huis op een plek waar heel veel van waar ik tijdens het reizen echt blij van werd samenkomt. Natuur, rust, helder stromend water, privacy, bloemen, een hoog magisch gehalte. Nooit gedacht dat ik in Duitsland zou gaan wonen en ik ben zo blij met mijn keuze. Langzaam land ik, verwerk ik de intensiteit van de afgelopen jaren en besef ik dat ik hier nooit had kunnen komen als ik niet al die jaren had rondgezworven. Zolang je het nog niet echt voelt, is het er niet, het weten wat je wilt, wat voor jou/jullie klopt. Het willen ondernemen leerde me voelen waar ik stond, heeft me lang een richting gegeven, was ook een mooie graadmeter.
Lang verhaal. Wat ik je ermee wil zeggen is dat het steeds weer herijken zo ontzettend waardevol is. Je voelt waar het schuurt en stelt weer bij. Nieuwe paden vragen aandacht en tijd en jouw lichaam, energie stuurt je steeds weer terug naar die nieuwe paden als je weer eens op de snelweg bent beland. Wees lief voor jezelf. Je bent iets geweldigs aan het doen en je hoeft het nog niet te weten of te kunnen. Steeds je oor even te luisteren leggen is voldoende.
Dank je wel voor je uitgebreide antwoord. Het voelt soms alsof ik de enige ben die moeite heeft met de combinatie. Op internet wordt je doodgegooid met hoe leuk het allemaal is. En dat is het ook, maar ook vermoeiend. Tijdens onze wereldreis hadden we alleen het reizen en als we dan af en toe even geen zin meer hadden, kozen we even voor een appartement, speelden we even huis. Dat zorgde er wel voor dat het leuk bleef.
Fijn dat je nu wel een plek hebt gevonden waar ruimte is om alles te laten landen en te ondernemen. Ook daarin kom je jezelf natuurlijk voortdurend tegen, maar zonder de stress van een volgende plek kun je je daar op focussen. Ik ben eigenlijk meestal degene die steeds door wil en nu merk ik dat ik dat niet per se meer wil. We gaan uitzoeken en meemaken hoe dat verder gaat verlopen. Tot die tijd ga ik wat liever voor mezelf zijn en wat minder hard lopen.
Ik vind dit echt super herkenbaar 🫶 Ik vertrok op wereldreis om aan de rat race te ontsnappen om dan eigenlijk juist hetzelfde te doen al reizend. Die volledige 'reset' vinden blijkt bijzonder moeilijk te vinden eens je erin hebt gezeten. Dat je geen zin hebt in veel wandelingen in die Aziatische hitte snap ik ook volledig. Ik kon er ook niet goed mee om. Op dat vlak ben ik blij dat Chili een van de droogste plekken is waar ik al ben geweest.
Bizar toch dat het zo lastig is om te ontsnappen uit het stramien waar je uit wil? Misschien is het ook een gebrek aan een nieuw stramien, iets wat je zelf moet uitvogelen en wat niemand hetzelfde doet. Ik ben echt zo nieuwsgierig naar Chili, alleen die bergen al 🤩